Tιποτα δραματικο, τιποτα μελό!

Καλοκαίριασε ..
κοντευει χρονος που ταλαιπωρω την μικρη Aλικη..
..την παιρνω να παμε διακοπες ..
στον αμειλικτο ήλιο ,
στις παχιές σκιές , στα βουερα νερα ..
-στα όμορφα..

Δεν θελω να λειπω ή να μην έχω χρόνο
και να την αφήσω μόνη εδω.

Αφήνω το πρωτο μου ποστ -αυτο που εκανα μια αρχη ...

και καποια απο τα αγαπημενα μου..

Τα άλλα θα τα βαλω στα σκοτεινα
να δροσιζονται μαζι με τα σχολια σας και τις ομορφες στιγμες μας που θεωρω ανεκτιμητο δωρο..

..μεχρι να ξαναγυρισουμε ..

-Θα σας βρισκω !:)
Ευχαριστω ..ξερετε ποιοι ..ξερετε γιατι:)

Τα λέμε τον Αυγουστο εδω..καλό καλοκαιρι σε όλους ..!

Music box

...... Και πάλι και πάλι ..
.
από το ..όσο, στα ..πάντα ..
την ίδια μπαλάντα στο μουσικό κουτί ..
την ίδια πάντα από την αρχή ..

έχεις δικιά σου μουσική ..
την ίδια πάντα ..
μια τρυφερή μπαλάντα
γραμμένη στου χειμώνα την πάχνη
χαραγμένη από κορυφή σε κορυφή
σε ήλιο να αντέχει , σε αέρα , σε βροχή.

Κι όταν το ανοίγεις.. θα είμαι εκεί .

Κρυμμένοι οι ήχοι σε κάθε χαμόγελο..
κρυμμένοι οι στίχοι στα βλέφαρα σου τα βαριά από την κούραση

κρυμμένοι οι χτύποι στου στήθους σου την αγκαλιά ...
όταν κοιμάμαι ....όσο κοιτάς τη φωτιά ..
-δεν φοβάμαι .

Ακουγεται η ίδια πάντα δική σου μουσική. .
ακριβό μου μουσικό κουτί..

-κι όταν το ανοίγεις ..θα είμαι εκεί.

............................Tα πιο όμορφα μου ταξίδια

...τα αγγίγματα ...

...........................στου κορμιού σου τις κοιλάδες..

.

.

..........................Τα πιο ομορφα δωρα ..

..τα σύννεφα ...

Εκεινα σε τράβηξαν την ωρα που εψαχνες δυο ατίθασες κρυσταλλωμένες νιφάδες...

Το είχαν σκάσει απο του Πυργου σου την πηγη

-λιγο πριν να τις λυώσει η βροχή..

.

..

.............................Τα πιο όμορφα μάτια ..

.........τα δικά σου ..!

.

μια ματιά γαληνημενη απο της μέρας μας τα κύματα

-κι εγω προστατευμένη ..

στην σκια σου..ειμαι εδω, κοντά σου.

.

.

-Παμε ..

θα σε παρω απο το χέρι ..!

.

.........μαζί μου...!

.

να σε πάω σε μέρη απάτητα που μονο εσύ να γνωρίζεις ..

.

....σήμερα

-εχεις πάρει την ψυχή μου..

Κλειδί

Kαμιά φορά ..

στα απροσπέλαστα φεγγάρια

πληθαίνουν τα ονειρατα

στο υγρό προσκέφαλο ..

σε αθέατο βάθος..

και ψάχνω το μυαλό μου..

-μα το χάνω..


Καμια φορά σε χάνω..



Μου αρέσει να σκαλίζω αριστοτεχνικά τους γρίφους σου ..

-μα δεν σε φτάνω..


Μου λείπει εκείνη η αμεριμνησία ,

το φυσημα το αναλαφρο ζεστου μεσημεριου ..
μα..

τριγυρω βλεπεις ..σε ολα ..ευταξία ..

και μια boheme φιγουρα μενει παγωμενη ..ενας ανταξιος πινακας

- σε ..αφωνία .


Καμια φορά ...

θέλω στα μάτια σου να δω όλα τα χρώματα ..

μα εσύ μoνaχα αναπνέεις..

-κι υστερα θελω να σου φερω όλα τα αρώματα ..

και τοτε θες να δεις ..

δεν προλαβαινεις.. με μπερδευεις..


Καμιά φορά ...

στις αγριες σου τις θάλασσες, στα μαυρα σου τα κύματα ..

θελω να κλεισω να κλειδωσω τους ασκους !

Κι οσους σε συννεφιαζουνε..

-να τους σκοτωσω ..!

Να βρω λιμανι σε νησι πανεμορφο μια παραδεισια ηρεμια

να σου δωσω..


Καμια φορα....

βυθίζομαι στη θλιψη ..

...και στην ασταθμητη μεταβλητη..

ενος αητου ξενυχτη..

να με κερνα την απουσια σου φαρμακι


κι ύστερα ..

κλεινω στην καταπακτη το κάθε μου "γιατί"..

σε μια υπομονετικη αναμονή με πίστη στου μυαλου μου το σαρακι ..


τοτε φωναζω πως "αντεχω" ..


-εισαι στην σαρκα μου μικρο αγαπημενο σημαδακι...
μαζι μου σ' εχω.

Κλειδί

... Μεσα μου..
.
κατοικει ένα μικρο κακομαθημενο παιδι...

.
-Μπορεις να με προστατευσεις από αυτό?
.
.

Ένα μικρο ανημερο θεριό ..

που θελει

να γινεται κουκιδα ατιθαση στο κοιμισμενο σου κορμι

και να σου ξεριζωνει ..

τους δειχτες που φωσφοριζουν στον καρπο σου οσο κοιμασαι!

.

..Μεσα μου..
.
ζει ένα ατιθασο σκουρο ξωτικο ...

Θελει να σε κοιμιζει στα συννεφα και να σε νανουριζει στα ποταμια

..κι ενας αγγελος που θελει το καλο σου ..

..κι ένας κακος μικρος Θεος που θελει το ολο σου ..

στον ξύπνιο και στο όνειρο σου..



-Μπορεις να με προστατευσεις από αυτό?


Μεσα μου ζει ..
.
το μαυρο και το κοκκινο και κατι απονενοημενες απαιτησεις

σαν μαυροφορεμενες κισσες στοιχισμενες στη σειρα

που μου κακιώνουν...
.


-Μπορεις να με προστατευσεις από αυτό?


Μεσα μου..

ζει η μνημη από τη φωνη σου και θεριευει ..

..και η θυμιση ..

από το μελλον που αλλαργευει..

..... σ' αγγιζω και μου χανεσαι ..
.
Σε ψαχνω οσο σε κρατω μα εσυ γλιστρας

.....σαν δροσερο νερο στη χουφτα μου σκορπιζεσαι..


.
-Μπορεις να με προστατευσεις από αυτό?


..Μεσα μου..

ζει ένα παιδι που χανεται στο στηθος σου και ταξιδευει ..

που σε γεμιζει τρυφερα φιλιά ..

Που σου μιλα στον υπνο του και σε χαιδευει ..

Του λειπεις ..

και θυμωμενα με το δαχτυλο κανει καρδιες βαμμένες κόκκινες ..

- κι υστερα τις κουρσευει..

Δεν σε εχει ..

μα σε κραταει σφιχτα ..σε ταξιδευει..σε αναπνεει ..

.. σε λατρευει..

Καθρεφτης

Eκεινη τη νυχτα ψαχνοντας τα χρωματα..

συναντησε το πιο βαθύ μαυρο..

Εμοιαζε με το μαυρο της νυχτας ..

...με κεινο το μικρο βελουδινο κοντο φορεμα της μαμας της

τη νυχτα μιας επαιτειου χωρις ημερολογιο ..

...με κεινο το μαυρο που γυαλιζει στις γονδολες
και τις κανει να μοιαζουν
με μικρα ταξιδιαρικα φερετρα που ηχουν χαρουμενη μουσικη..

καπως ετσι θα πρεπει να κανουν οι ανθρωποι τις κηδειες..

καπως ετσι θα ηθελε να ειναι το τελευταιο της ταξιδι..
μα δεν ειναι το θεμα μας αυτο..

εκεινη η νυχτα έμοιαζε ...

...με κεινο το μαυρο του μαυροπινακα που περιμενει μια μυτερη

φλυαρη κιμωλια να χαραξει ενα λευκο λουλουδι

-οχι λευκο..!

Kοκκινο

λευκο δεν εχει..

το χει μονο για να μπασταρδευει τα αλλα χρωματα.

.....Mε κεινο το μαυρο της τηλεορασης που κλεινει αυτοματα

και σου ταραζει τον υπνο η ησυχια μετα..

...με κείνο το μαύρο που δεν έχει πιο μάυρο...

Περιπλανηθηκε πολυ εκεινη τη νυχτα ...


μαζι του...

αλλα δεν παραπλανηθηκε...κι ας ηταν τοσο μαυρο ..

σαν τιποτε πιο μαυρο..

......εμεινε....!

υστερα .....το τυλιξε και το ξαναβαλε μεσα της ....

σαν ενα κομματι..

ατλαζι

..προσεχτικα ..

Να συναντησει τα αλλα διπλωμενα χρωματα...

-κι ετσι τακτοποιημενα τα βρηκε ολα η αυγη!
..πέρασε!









...απο την desposini ...!Eυχαριστω!

Λαγε...πριν κοιμηθω..να ρωτησω..

γιατι σε κάθε παραμύθι ...

υπάρχουν κακοι δράκοι,

παραμορφωμένες νεράιδες,

ένας σοφός ,

κάτι χαμογελαστές λάμιες

μερικά αόρατα καλα ξωτικά και μαγεμένα

μια δόση αλήθειας ..

μια ζηλιαρα ξεδοντιασμενη μαγισσα μ'ενα μήλο χαλασμενο

ή μια φαγωμένη χτένα..?

μια φλόγα που δεν σβηνει...χιόνι και βουνά?

-κι ενα τέλος με φιλιά?

..και γιατί..

...σε λίγα μονο παραμύθια..σαν αυτο..

..... ο Γλυκος Πρίγκηπας ..

έχει δυνάμεις Γίγαντα ..

μια πελωρια ζεστη αγκαλια ..

και κατι ματια σαν μαυρα θυμωμενα αεικινητα πουλια

που σαν με κοιταζουν μερωνουν ?

-Θα μου πεις ...!

(..κι αν κοιμηθω μην με ξυπνησεις..."θα εχω τελειωσει τη μερα μου..")

Alice

Κλειδί

.!)

Ηρθε ο ύπνος να με πάρει ..

..σου κεντάω μια ευχή -να προσεχεις

αγγελε μου..είναι άγρια η αυγή..

....οι δικες μου οι κλωστες ειναι

τ'άστρα

του ουρανού..

μοιαζουνε ασημωμενες

καποιες λεξεις ξεχασμενες ..ψηλά..
-στη φωλιά του αετού...

-για βελόνα έχω τα λόγια που σου εχω χαρισμένα

μες στα συννεφα κρυμμενα να τα βρισκεις κλειδωμένα...

Παει καιρός μου λες φεγγαρι..που εχω δωσει το κλειδι ..

πριν ο ηλιος να μικραινει των σκιων μας τη σιωπη..

Τα ονειρα μου ο καμβας μου...

και το κεντημα εκει ..

να τελειωνει στο αγγιγμα σου καθε ατελειωτη κλωστη..

Κι αν το δει και το ζηλεψει η ατιθαση αυγη..

δεν φοβαμαι τη σκια της ..γιατι καθε βελονια δικια μου..είναι..

......διαβασμενη προσευχη.

Κουτί 5

Μικρο μου μουσικο κουτι...αγκαλιά που με σφιγγει..τρυφερα..

σ΄ανοίγω...



λιγο πριν να χαράξει ...

Στους ήχους σου κρυβω τα λογια μου..

και στο βελουδο σου ακουμπω τα ονειρα μου ..



και κεινο τον κοσμο..

τον δικο μου απόκοσμο μεσα σου ..
γδυνομαι ..

λιγα μοναχα λεπτα πριν..


... βάλω τα καλά μου παπούτσια..



-μεχρι να έρθει η νυχτα ξανά.

Κλειδι.

Ακριβοφορεμένο μου ρούχο

.

Σε φοράω σιγα σιγά μη σε φθείρω

.
Να ταιριάζεις επάνω μου πάντα - να γεμίζω το σχήμα σου

.
Και να στέκομαι μέσα σου όρθια. .

.
Σιωπηλό μου υπόστεγο

.
Μένω κάτω από τη γιγάντια σκιά σου

.
Να μη βρέχομαι μα ν’ ακούω στεγνή τη βροχή έξω -μαζί σου..

.
Να μυρίζω ,να αγγιζω, να αισθάνομαι, .. .

.
Λατρεμένο μου σώμα ..

.
Δυο αυθάδικες σταγόνες που κύλησαν

μέσα σου ... .

...και σε κρύωσαν

- θα στις πιω!

Σταυροδρόμι

- Προς Φοβο...
.
- Προς Oυρανό...
.
- Προς Πουθενα!
.
- Προς Τιποτα!
.
- Προς Όλα.!!
.
-Πρός "Φύγε"!
.
-Προς "Ελα"!
.
- Δεξιά προς... "τα πάντα".
.
- Αριστερά προς... "τα πίσω"!
.
- Οπισθεν... η αρχή..
.
- Εμπρος ..το Άγνωστο..
.
.
-ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ!

Κλειδί.

Sally,

σημερα είδα ενα όνειρο..

Απο κεινα τα "λιγο πριν ξημερωσει"..

που τα παιρνεις μαζι σου ..

τ α

.

"όταν ήδη το ένστικτο ξυπνάει"

και η μνημη φρεσκαρει στοιχεια τιναζοντας τη σκονη

θυμιζοντας σου που εχεις βαλει τα ρουχα σου

-για να τα ξαναβρεις.

.

.

Ημουν στο σπιτι της γιαγιας ...

.

.

Στους τοιχους ηταν απλωμενη η χαρτινη ταπετσαρία ...

-ίδια με την πινακοθήκη των ηλιθίων ..

.

.
Είχε μεγαλες κλάρες απο λουλούδια ... .

.

.
-θυμηθηκα το αγαπημενο μου παιχνιδι...

.

.
Να δινω σε καθε λουλουδι ενα ονομα ..και να το κανω δικο μου..

.

Μυριζε η καπνα απο το τζακι ...νότιζε τα μαλλιά μου..

......και κεινος ο ηχος απο το ρολοι τοιχου...

.............................ρυθμικα ..........................

-μονοτονα επαναλαμβανομενος...

σαν αυτιστικο χτυπημα πλατης ..

.

αποσυντονιζε το μικρο σφραγισμενο μου συμπαν.

.

.

Μετα ...

εβγαλα νυχια ..

.

βρηκα μια πιετα στο φτηνο κάλυμα

ενα αυθαδικο αραλικι στο στερεωμα με τον τοιχο..

τραβηξα δυνατα

.

και εσκισα το μαλακο απο την υγρασια χαρτι...

.

.

Δεν μου προσεφερε καν

την ηδονη

.

του πονεμενου και ξαφνιασμενου ηχου

.

ενος

χαρτιου φτηνου

- που σκιζεται..

.

.
Αλλωστε ηταν απλα μια πινακοθηκη ηλιθίων...

.

χαρτινων λουλουδιων..

.

.

μαλακωμενων απο την υγρασια...

.

........κι εγω ειχα αρχισει

ηδη

..........να ζωγραφιζω το δικο μου λουλουδι!

.

.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

.

.
-Τσαι??

Πέρασμα.

Εχω δυό πόδια δυνατά

και μια πέτρινη καρδιά να πορεύομαι..

Τις νύχτες όμως γδύνω τη ψυχή μου -δεν κανακεύομαι

-και την ώρα των μικρών των προσευχών

-των κορμιών-

σιγοντάρω την αλήθεια

μην κοιμηθεί καλέ μου η ανάσα σου -

-τη θέλω ξύπνια.


Να με κάνει να σε θέλω σαν τον άνεμο.

Να σε κοιμήσω - σε χειμωνιάτικο σπίτι

-να έχει γύρω μια κουρτίνα απο ομίχλη.


Να μου είσαι το λιμάνι μου τ' απάνεμο

και μετά να σου χαρίσω τη βροχή

κι ένα κομμάτι απο κείνη τη σιωπή - την Τρυφερή

-που χαράζει σαν ρωγμή τις γωνίες και σκαλίζει στο λαιμό σου

ιστορίες


Να στις λέω. Να ακούς. Να γελάς - να μου μιλάς!

Να ξεχνας.

Αν με κάνεις να σε θέλω σαν τον άνεμο..

Αν μου είσαι το λιμάνι μου τ΄απάνεμο!


Θα γίνω αγέρας να σκορπίσει τα μικρά της ζωης τα δύσκολά σου..

να καθαρίσει - να χαιδέψει την καρδιά σου.

να σαρώσει οτι πονάει απο μπροστά σου..

-να γίνεις θάμα ταμμένο στον Θεο..

-να σε προσέχω να σε έχω φυλαχτό...


-μυστικό θανατερό.



Να με κάνεις να σε θέλω σαν τον άνεμο.
Να σου γίνω το λιμάνι σου - τ΄απάνεμο!

Κουτι 4

.......Λιγο πριν βουτηχτεις ξανα στο σκοταδι..

λιγο πριν αναπνευσεις την τελευταια σου νοτα..

αφήσου..

να ξαναζησεις ενα μικρο νοσταλγικο τραγουδι
-σαν πρωτα
σαν να μην ειναι στερνο, να μην εχει ψεγαδι,
να παρασερνει στα ονειρατα ενος μωρου
γερασμενου ,

δεμενου πισθαγκωνα σε ενος καραβιου τη ροτα..
-ξεχασμενου βελουδινα πισω απο μια χαλκινη πορτα

κι υστερα κλεισου..σκεπάσου..

κοιμησου..

Κουτί 2

... Θα σου παρω ενα μικρο μουσικο κουτι..

.

.

Σμιλεμενο με τεχνη ,

αγαπη περισση και περιπλοκα στολιδια...

.

.

Μες τις νοτες θα κρυψω της ζωης το τραγουδι...

.

Να το ακους ...ψυχη μου μιση..

και να ελπιζεις..

..σ΄ενα μικρο φωτεινο μονοπατι...

στης ζωης τη σχισμη....

.

να σ΄οδηγει σ΄εναν ήλιο αντάρτη.....

να σου δειχνει το δρομο ...

μια γλυκια μουσικη...

.

.

-σε οσα σε πληγωσαν ...

να γυρισεις την πλατη...

.

για σενα μονο ....

.

.

να μερωνεις το χρονο!

Κουτί 1.

Σ΄ενα μικρό ξύλινο κουτί

έμασα όνειρα, σχέδια, ταξίδια.

Επάνω του μπογιάτησα

δυο ψεύτικα δυο φώ στολίδια..

κι ύστερα αφέθηκα σε μια ροζ

μαλθακή ανασα που τη λένε ζωή

πολλες φορες μου πεφτει λειψή

-μισή.

Μαντάλωσα μέσα και της νιότης

το πολυβουο τραγουδι

κεινο που παντα μου εφερνε κοντα

το ίδιο αγγελουδι

να ανοιγει φτερα δυο ποντους

μοναχά πιο ψηλά

απο τα ξανθα μου μαλλιά

και μετα ..

..και μετά

να μου μιλαει γλυκά ..

για να χορεύω απαλά..

ρυθμικά!

Κι ύστερα μάγκα μου στ΄ορκιζομαι

πεταξα με λύσσα μακριά τα κλειδιά.

Τα πηρε ο Αρνος μακριά στην Τοσκάνη

μια νύχτα που χα βάλει μαγισσας φιλτρο

στην πληγή μου να γιάννει

διακόσια σαράντα και ενα χιλιόμετρα

κήτης

με εναν ρου ασυναρτητο να μοιαζει αλητης..

Περασανε χρόνια και μου παν πως πια

στο αγριο ποταμι πλέουν μονο σκάφη μικρα

οπως σε ολα τα ποταμακια τα πλωτα ..

και κεινα τα τουριστικά.

Εγινε ο Αρνος ενα απλό ποτάμι

και το κλειδί μου εχει βγει στα ρηχά

γυαλιζει απο του

Φαλτερόνα την σκαλωσια...

-ενα προκλητικό πολυκαιρισμένο αλάνι.

Να μου το βρεις αγγελε μου ..

να το φερεις σιγα..

να το αφησεις στου μαξιλαριου μου

την δαντελενια θήκη

μπας και βρω στο κουτι που είχα σφραγίσει

-μια ζωή που δεν αφησα να ζησει.!

---------------------------------------

Υπογειο Κελι

Η λεπταίσθητος και σχιζοθυμική

φύση μου

ακολουθεί με βηματισμό ταχύ

τη φορά!

Φορά επικλινή, της βραδείας

διαβρωτικής διαδικασίας ,

του εξαναγκασμού της επιβίωσης

Και καθυποτάσσεται.

Διαταραγμένος ο ύπνος

αποχαρακτηρίζει τη διάρκεια της νύχτας

-τη νοητη.

Αρχή θλίψης και λιγοστή τροφή.

Η αποχαύνωση της απογοήτευσης

απραγη αφήνεται στις νοσηρές επιθέσεις

του νου.

Υπουλος,

ακαθόριστη,

υπόκωφη

μελαγχολία επικρατεί στους ρυθμούς

σαν στρώση επίχρυση

στο καλό μας σαλόνι.

Περίοδος εργασιομανίας

..ακολουθεί άλλη μια πτώση.

Κλειστοφοβία σε ταπετσαρισμένους τοίχους

με δεκαεπτα παιδικά πρόσωπα.

Προσαρμοστική ανισορροπία στα έργα μου.

Το κίτρινο μου μουντό.

Το μαύρο μου φωτισμένο σκοτάδι